دیروز فرصتی فراهم شد برای بازدید از نمایشگاه آثار هنری دوران صفوی در موزه ی لوور. انواع و اقسام مینیاتور ها، اشیا هنری، چند فرش با طرح های واقعا شگفت انگیز، نقاشی ها و ... و البته توضیحات خوبی در باره ی هنرهای دوران صفوی و سیر تحول آنها از ابتدای این دوران تا اواخر، به سه زبان فرانسه، فارسی و انگلیسی. احتمالا فرانسوی ها از کشورهایی مثل امریکا و ایران - که بعضی از این اشیا را از موزه های آنها امانت گرفته اند برای برگزاری نمایشگاه - خجالت کشیده اند که بالاخره راضی شده اند توی لوور، چیزی به زبانی غیر از فرانسه هم بنویسند. نمایشگاه خیلی بزرگ نبود، فقط دو سالن. اما برای من به اندازه ی جذاب بود که حدود 4 ساعت آنجا بودم و هنوز تمام اشیا را ندیده بودم و وقت تمام شد.
انتهای هر دو سالن، تصویری از نمای بخشی از میدان نقش جهان از طریق پروژکتور روی زمین افتاده بود. انتهای سالن اول، مسجد شیخ لطف ا... بود. چند دقیقه ای برای استراحت همانجا روی نیمکت نشستم، یک پیرمرد فرانسوی آمد کنار من نشست و گفت، به نظرم این تصور آیینه شده، در نتیجه درست نیست. چون انعکاسش را اینجا انداخته اند. من هم اول شک کردم. یک برگ کاغد از جیبش درآورد، یک خانه ی کوچک درست کرد و شروع کرد به بررسی کردن. بعد گفت نه، درست است من اشتباه کردم ... تصویر انعکاس بنا بود توی آب، و او یک لحظه شک کرده بود این انعکاس، تصویر را آیینه می کند. حدس زدم آرشیتکت باشد - از شیوه ی برخوردش با موضوع - و بود. در مورد کارهای نمایشگاه حرف زد. گفت فهم اینها برای من مشکل است، چون با مفاهیم آشنا نیستم. گفنم برای ما هم که ایران هستیم خیلی کار ساده ای نیست. اما با این وجود خیلی با علاقه و کنجکاوی آثار را دنبال کرده بود. دست آخر هم با خنده گفت تو ایرانی هستی، یک چیزی به تو بگویم، من توی پاریس، با فرح دیبا - همسر شاه دوران سابق کشور شما - همدانشکده ای بوده ام.