چند وقت پیش، فرصتی فراهم شد تا در ساختمان دایره المعارف بزرگ اسلامی، صحبتی نه چندان طولانی با دکتر سید جواد طباطبایی ( کتاب دیباچه ای بر نظریه ی انحطاط ایران را به خاطر دارید؟) داشته باشم. در واقع، استاد در کمال بزرگواری من رو پذیرفتند تا در رابطه با موضوعی که روی اون فکر و تحقیق می کنم، با ایشان صحبت کنم. مساله ی من اساسا این بود که از اونجایی که به نظر می رسه مسایل مبتلابه معماری معاصر ایران ( از قبیل بحران هویت، سردرگمی معماران، آشفتگی در حوزه ی نظر و عمل و ...) به زمینه هایی خارج از معماری و فراتر از اون، و به تعبیری به زمینه های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مرتبط باشه، نیاز داشتم در این باره آثار افرادی رو مطالعه کنم و نظراتشون رو بدونم که به مساله ی " ایرانیت در دنیای امروز "، یک نگاه فلسفی و در واقع فرابخشی داشته باشند. چون معماری اصولا تابع یک زمینه ی دیگری است و مطلقا خطاست اگر تصور کنیم پاسخ دادن به مساله ی هویت در معماری یا اصطلاحا بحران هویت، بر مبنای ادبیات معماری(body of knowledge) امکان پذیره.
نکته ی مهم اینکه، طبیعی ست که این قبیل نگاه ها (افرادی که رویکرد فلسفی به مقوله ی ایرانیت و هویت دارند)، گفتمان های مختلفی دارند. من فکر می کنم بشه با یک مقدار دقت، مابه ازای جریان های اندیشه ی معاصر ایرانی رو توی عرصه ی معماری سراغ کرد و از همین مسیر، مبانی فکری و نظری اونها رو هم توضیح داد. من امیدوار هستم به زودی بتونم همچین فرضیه ای رو تا حدی رئالیزه کنم. بعد ها در این مورد بیشتر خواهم نوشت.