مشخص نیست چرا هربار در ماه های اخیر، برای برگزار نشدن نشست نقد معماری خانه ی هنرمندان ایران، عدم آمادگی میهمان برنامه را بهانه می کنند. از خردادماه امسال، درست بعد از بیستمین جلسه، و بعد از اینکه این برنامه مخاطبین ثابتی دست و پا کرده بود، جلسات قطع شد و بعد، یکی دو جلسه ی بی ربط ( مثل چهارنگاه به معماری معاصر ایران؛ شیردل، فقیه، حایری و دانشمیر) برگزار شد و بعد دیگر خبری نشد، جز اعلام گاه گاه این مطلب که " به گزارش سايت خبري خانه‌ي هنرمندان ايران، جامعه‌ي مهندسان معمار ايران به دليل عدم آمادگي ميهمان اين برنامه، برپايي جلسه نقد معماري را كه طبق روال گذشته پنج شنبه آخر هر ماه برگزار مي‌شود را لغو كرد "

لینک: نشست نقد معماري برگزار نمي‌شود

اولین بار هم هست که من از نوشتن مطلبی توی روزنامه پشیمان می شوم. چون همان خرداد ماه، که از آن موقع دیگر جلسات برگزار نشد، یادداشت کوتاهی در روزنامه ی شرق نوشتم، دوسالگی و بیستمین جلسه و نیز نظم و تداوم آن را تبریک گفتم، یکی دو تا نقد کوچک و از روی حسن نیت ( نه فحش، نه شانتاژ، نه شلوغ بازی) مطرح کردم. اما بعد جلسات، تعطیل شد و ظاهرا بعد از کناره گیری آقای ایمان رییسی، دیگر کسی نتوانست یا نخواست جلسات را ادامه بدهد.

لینک: چهار نكته براى جشن دو سالگى،در حاشيه برگزارى سلسله نشست هاى نقد معمارى امروز ايران

من تصور می کنم شروع، شروع بسیار خوبی بود. می توانست به تدریج از این فعالیت یک نهاد تشکیل شود و پدیده ای به نام نقد معماری را به لحاظ نظری جا بیندازد. البته من پیشنهاد های جدی تر و سامان یافته تری هم داشتم، که در صورت لزوم مطرح خواهم کرد. من هم به عنوان یکی از معماران ایرانی، که دستی هم در روزنامه نگاری دارد، مایل هستم جلساتی از این قبیل، که در ابعاد مختلف می تواند با ارزش باشد، به نحو شایسته ای ادامه پیدا کند.