معمارى پس از مشروطه خواهى
على اعطا
«مرحوم اعتماد الدوله وزير معارف وقت در مدرسه نوبنياد مهندسى و معمارى را تخته كرد و در مقابل اعتراضات شديد من گفت مدرسه مذكور سالى حداقل ده هزار تومان خرج لازم دارد و دولت اين وجه را ندارد و علاوه كرد كه ما مهندس و معمار تحصيلكرده مى خواهيم چه كنيم همان معماران بى سواد كافى است و اگر ديوار بنا شكاف برداشت با كاهگل پر مى كند.»
عبارات فوق كه توسط يكى از اولين معماران تحصيلكرده ايرانى به نام كريم طاهرزاده بهزاد نوشته شده از يكى از كتاب هاى او با عنوان سرگذشت لوله كشى تهران (انتشارات اقبال، ۱۳۴۱) عيناً نقل شده است. گذشته از اينكه اين جملات براى يك آدم تحصيلكرده امروزى شايد كمى بار طنز داشته باشد و از پركردن شكاف ديوار با كاهگل آن هم به توصيه وزير خنده اش بگيرد، اين جملات از تغيير و تحول و چالش جدى در تاريخ معمارى ايران در اوايل اين قرن حكايت مى كند؛ دوره اى كه براى دو سلسله از معماران ايرانى مقطع تاريخى مهمى محسوب مى شود ...