اول يكي دو قطره اشك، تك و توكي هق هق بعد، آرام آرام راه گلو بند مي آيد با بغض هاي بي شمار و تو به حيرت مي گويي: آه، چه باراني مي بارد بر خانه هاي گلي.
اول هيچ نمي گويم بعد، آرام آرام زير باران خيس مي شوم.
(حافظ موسوي - شعرهاي جمهوري)